Klik op de foto om naar ieders persoonlijke pagina te gaan
Marilou Marchal		André van Leeuwen		Leonie Heezen		Peter Witteman
Rob Versluis		Coen Braan		Willem Renes		Johan Klinkenberg

Kanjers
door Coen Braan, 5 juni 2009

Het zit erop. We hebben met z’n allen zo vaak als mogelijk die verschrikkelijke berg beklommen. Het was niet alleen verschrikkelijk maar ook zwaar, emotioneel, prachtig en vooral een geweldige ervaring.
Na een laatste briefing de avond voor de beklimming waarin de laatste logistieke puntjes op de i gezet werden begon een onrustige nacht. De volgende morgen ging om 5.00 uur de wekker en prepareerde iedereen zich op eigen wijze op de start van het evenement. Ongewis van hetgeen hem of haar te wachten stond.

De opwarmingsrit naar de start was lekker. Bij de start nog enkele laatste handelingen verricht en iedereen vooral ook plezier toegewenst. En om 6.12 uur gestart. De eerste bocht naar links kwam in zicht en toen begon het gelijk. Een stijging van 12%. De hartslag klom direct naar grote hoogte. De eerste beklimming was begonnen.

Na 25 meter lag de groep al uiteen. Het was duidelijk: vandaag was iedereen op zichzelf aangewezen. Je leverde je eigen strijd tegen de elementen zwaartekracht, warmte, vermoeidheid en emoties. Dat het zwaar zou worden wisten we allemaal. Dat het zó zwaar zou worden hadden we niet verwacht. Op alle fronten zijn we tot het diepst gegaan: alle vezels in  ons lichaam hebben zich ingezet, iedereen vocht tegen de hitte van 28 graden, de emoties kwamen uit het diepst van onze ziel. Het was prachtig om te zien hoe iedereen hiermee omging. We zijn allemaal tot de bodem van ons kunnen gegaan. Maar we zijn vooral ook trots geweest. Op jezelf maar zeker ook op elkaar. Uiteindelijk hebben we met acht man in totaal 23 beklimmingen gerealiseerd.

Voor mij was elke beklimming voor een dierbare. Aangezien ik niet wist hoe vaak ik omhoog kon, had ik besloten om de eerste beklimmingen voor mijn meest dierbare te voltooien.  Voor mijn vader was de eerste beklimming. De tweede voor mijn peetoom Dick. De derde en vierde voor alle mensen die nog vechten of gevochten hebben tegen deze ziekte.

Bij de finish stonden de niet-fietsers ons op te wachten. Jessica, Owen en zelfs Hans waren speciaal hiervoor uit Nederland gekomen. Ook daar de emoties en tranen. Knuffels voor iedereen, een arm om schouders die het nodig hadden. Het was geweldig hoe onze supporters de gehele dag en tot het moment dat de laatste van ons was binnengekomen, ondersteuning boden. En ook bij hen de emoties, trots en tranen. Een geweldige ambiance in elke bocht en zeker bij de finish. Het valt niet beschrijven wat je daar meemaakt. Het is niet alleen een feest maar vooral ook de emoties die je de hele dag voelt binnenstromen.

Dat we dit gedaan hebben, is te danken aan iedereen die aan dit project heeft meegedaan: alle medewerkers van Bo-Ex (ook daar hebben ze een bijzondere dag beleefd, begreep ik), alle families die hun partners ondersteund hebben, en nog veel meer mensen die dit mogelijk hebben gemaakt.
Kanjers!!